Geen enkel loflied is zo mooi als de
naam zelf: Mastboscross Breda

MastboscrossBreda_columnRon
Lieve Mastboscross,
 dank je wel voor deze persoonlijke uitnodiging. Daarvoor ben ik jou zeer dankbaar. 
Jij hebt namelijk een speciaal plaatsje in mijn hart veroverd. 
Tijdens normale hardloopwedstrijden staat iedereen aan de start in zijn nieuwe hardloopoutfit: neon roze, fluorgeel met panter- of zebraprints. 
Nike, Adidas en Asics zijn oververtegenwoordigd.
 Maar bij de Mastboscross, daar hoef ik niet te voldoen aan de laatste running mode.
 Gel in mijn haar is overbodig en ook scheren is verspilde moeite. 
Want enkele meters na de start is er van uiterlijke schoonheid toch geen sprake meer. 
Alsof alle kleuren in één pot terecht zijn gekomen. 
Even wat bewegen en de kleur bruin verschijnt: Blubberbruin.

Het gevoel van één met de natuur, de elementen trotseren, de natuur dat zijn wij! 
Water doordrenkt met organisch en anorganisch materiaal. 
Modder maakt van ons allemaal een stukje Mastbos.
Wat er over blijft is ons sportieve lijf omgeven door een laag blubber. 
Bij jou, Mastboscross, kan ik gewoon mijzelf zijn en mag ik een modderfiguur slaan. 
Laat mij alsjeblieft uitglijden, verstappen en struikelen. 
Jou op mijn blote huid voelen, dat is wat ik wil.
 Mijn liefde voor jou is het hele jaar door aanwezig. Het pruttelt en het borrelt diep van binnen. Vandaar dat ik soms door een plas water loop of na een zomerse bui door jou, Mastbos gaan blubberen. Vies is lekker, lekker is vies. Noem het ‘liefde voor de modder’.
 Die liefde voor jou, Mastboscross, is tijdloos.
 Binnenkort is het dan gelukkig zover!
 Als ik dan over de finish ga en ik sta daar ‘strak in mijn modderpak’.
 Zullen wij elkaar dan omhelzen? Smelt onze modder en blubber dan samen? 
Zullen we het dan samen uitschreeuwen van genot:
 “Modderearth, it’s like heaven”

Lieve Mastboscross,
 met al mijn liefde en plezier ga ik op jouw uitnodiging in. 
Ik zal modder zweten en blubber stralen. “Ja, ik doe mee”.

Liefs ®n xxx