In 1992 verscheen de jubileumuitgave De eerste vijftig jaren. Hieronder zomaar een willekeurige selectie van fragmenten uit de geschiedenis van SPRINT zoals die in deze uitgave beschreven staat.

DE JAREN 40

In 1942 gaan enkele schaatsers uit Breda regelmatig enkele middagen lopen in het Mastbos. Hoofdpersoon onder deze schaatsers is Piet de Korte. Het idee om een club op te richten komt tijdens de treinreis naar Leeuwarden voor de Friese Elfstedentocht van 1942.

De eerste looptrainingen worden gehouden op het middenterrein van de wielerbaan van het Ginneken en in de bossen.

Vanwege een groeiende belangstelling en om deel te kunnen nemen aan officiële wedstrijden wordt besloten om als club aansluiting te zoeken bij de ‘De Trekvogels’ uit Den Haag. Ook deze club is blij met het Bredase filiaal. Voorzitter Essenberg en secretaris van Tienhoeven komen dan ook regelmatig naar Breda en mede dankzij de prestaties van de ‘Bredase’ Trekvogels wordt hun club in 1942 clubkampioen van Nederland.

Mede door de stimulering van Ad Heijliger besluit de vriendenclub een echte zelfstandige vereniging op te richten.Tijdens die oprichtingsvergadering zijn de volgende leden aanwezig: Guus van Eijnatte [hij wordt vice-voorzitter], Ad Haagh [secretaris], Piet de Korte [penningmeester], Toine Cantineau, Wim van Dongen, Aart Geursen, Hein van Haagen, Ad Heijligers, Jo Hulk, Dick Kempers, Piet Marijne, Michiel Renders, Jan van Oirschot, Dick Oosterhuis, Henk Ouwerling, Koos van de Sande en Cees de Theije. Tijdens deze vergadering wordt als naam voor de nieuwe vereniging SPRINT gekozen.

Omdat de Duitsers het nog steeds niet toestaan om nieuwe verenigingen op te richten, zoekt SPRINT aansluiting bij een vereniging in de buurt. De Bredase gewichtheffersvereniging, B.G.V. krijgt zo een atletiekvereniging, die op 1 april 1943 door de – toen nog – N.A.U. als corporatief lid wordt aangenomen. Meteen verliest ‘De Trekvogels’ uit Den Haag een aantal Brabantse leden.

Op 17 oktober 1943 duikt voor het eerst de naam op van de, toen nog door N.A.C. georganiseerde, Singelloop.

Op 22 april (1942?) wordt door gymlerares Hetty Ariëns en Marjan Henning ‘Pida’ opgericht. De naam wordt al snel veranderd in ‘Niks’, wat ‘Niemand kan sneller’ betekent. Tot 12 juni 1943 blijft deze groep zelfstandig. Vanaf die datum worden de dames en de heren onder één naam samengebracht. De afzonderlijke besturen blijven. Op 14 december 1945 vermeldt de agenda van de jaarvergadering een belangrijk punt. Het doel was de dames- en heren-afdeling van SPRINT onder één bestuur te laten samengaan. Met een grote meerderheid van stemmen wordt aldus besloten en twee dames – Hetty Ariëns en Bep Verstraaten – treden tot het bestuur van de ‘Dames- en Heren-Athletiekvereniging SPRINT’.

DE JAREN 50

In april 1950 organiseert SPRINT een wedstrijd op het NAC-terrein in het kader van de Zomersportweek in Breda. Het wordt een daverend succes. Een 1000-koppig publiek volgt vele spannende wedstrijden waarvan het laatste nummer, de olympische estafette, gewonnen wordt door SPRINT. De laatste loper, die een achterstand op THOR ombuigt in een voorsprong, is de eerste atleet van nationaal formaat die SPRINT rijk is: Ad Haagh.

Op 13 juli 1952 is Benelux-atletiekontmoeting Luxemburg-St.Niclaas-SPRINT in het kader van 700 jaar Breda. Bij deze wedstrijd wordt een bijzonder vaandel aan het bestuur aangeboden. Dit vandaal, een jubileumgeschenk van de sprintdames, is na jaren vermist te zijn geweest juist in dit gouden jubileumjaar weer boven water gekomen.

Als atletiekclub heb je natuurlijk een aantal strevens in je achterhoofd. Eén daarvan is het beschikken over een eigen thuis en een goede accommodatie. De leden kunnen hun geluk dan ook niet op als in 1954 aan de Dr. Schaepmanlaan een heuse grasbaan wordt aangelegd. Eindelijk een eigen terrein en niet meer leentjebuur spelen bij andere verenigingen. Als kantine doet (voorlopgi) een oude directiekeet dienst.

Het gras aan de bosrand is een vooruitgang want er komen veel leden van D.J.A. uit Princenhage, dat op het haagse sportpark aan de Postiljonstraat haar thuisbasis heeft, naar SPRINT.

Na lang aandringen van leden en vooral na veel gesprekken met gemeentelijke en andere bestuurderen heeft het bestuur het voor elkaar. In 1958, vijf jaar na de ingebruikname van de grasbaan, wordt Breda een sintelbaan rijker.

DE JAREN 60

In 1964 is de vereniging in een diep dal beland. SPRINT telt nog slechts 89 leden en heeft een schuld van ƒ 1600,-. een aantal verontruste leden zegt het vertrouwen in het vertrouwen in het zittende bestuur op en komt op de jaarvergadering van 17 april mt een bestuur dat onder leiding van voorzitter Ad Haagh nieuwe impulsen geef aan de vereniging. DE SPRINT-organisatie kan al meteen haar lol op. Binnen twee weken moet een heuse interland worden georganiseerd.

Grote man in de werkgroep is Wim Smits, die met zijn ploeg uitnodigingen, programma’s, onderdak n een programma voor buiten de baan weet te regelen.

De jaren zestig vormen het hoogtepunt van de vele autorally’s die door de activiteitencommissie worden georganiseerd. Vele kilometers omgereden, goed antwoorden bedacht op het gestelde vragen die achteraf toch weer fout blijken te zijn, enzovoort.

12 februari 1966 is de dag dat de gezamenlijke kantine van SPRINT en de hockeyvereniging “BREDA” geopend wordt. Uiteraard wordt dit nieuwe home weer gerund door Rijn Somers.

Uit deze tijd komen de verhalen van contributieophalers. Nog niet iedereen heeft een giro- of bankrekening en dus gaan maandelijks, door weer en wind de ophalers langs de deur.

Een nieuwe lente …. een nieuw(e) geluid(sinstallatie) is de titel in een clubblad dat doelt op de prachtige geluidsinstallatie die SPRINT in gebruik kan nemen. Jan Seuren is de technische man die een plan maakt dat ter goedkeuring aan de gemeente wordt gestuurd. Met hulp van veel leden, waarbij Jac en Cees Evers het vakwerk voor hun rekening nemen, wordt de installatie op het terrein geplaatst.

Op 1 oktober 1966 is de oprichting van de heren fitafdeling een feit. Vanaf de parkeerplaats van ‘Breda’ vertrekken zo’n 70 FIT-heren onder leiding van Leen van Wijk, die geassisteerd wordt door Cocky van Blerck en Ben Braam. Zelfs De Stem heeft belangstelling voor dit voor de Nederlandse atletiek unieke gebeuren.

Op 1 september 1968 start de pupillenafdeling van SPRINT, mogelijk gemaakt doordat de minimumleeftijd van leden wordt veranderd. Twee leden van jeugdcommissie, Thea Martens en Pedro Kneepkens gaan de de jongste jeugd bij SPRINT begeleiden.

DE JAREN 70

Op 17 juni 1970 keurt de gemeenteraad een voorstel goed om een krediet van ƒ 159.00,- beschikbaar te stellen voor uitbreiding van de kleed- en wasaccommodatie aan de Dr. Schaepmanlaan. Het college van Gedeputeerde Staten keurt het voorstel vervolgens af wegens een gebrek aan middelen. Toch weet SPRINT een gigantische lening los te krijgen en gaat op 1 juni de eerste en enige paal de grond in voor de nieuwe, zwevende kleedkamers van SPRINT.

DE JAREN 80

Met behulp van veel SPRINT-leden wordt op 13 en 20 maart 1982 de sintelbaan gesloopt. Met liefst vier steentje, vijftienhonderd betonnen banden en twintig duizend kasseien worden handmatig verwijderd om plaats te maken voor een heuse kunststofbaan.

Vanaf maart (1982) heeft SPRINT een gehandicaptenafdeling. Doel is mindervaliden samen met validen onder te brengen in een club. Zo zullen er bij de thuiswedstrijden ook steeds nummers voor gehandicapten worden georganiseerd.

Ja, hoor. 17 april 1983 is het zover. Onze kunststofbaan wordt geopend door burgemeester Ir. W. Merckx. Een prachtbaan waar we met recht trots op mogen zijn. De gemeente en provincie hebben voor deze baar zo’n 1,5 miljoen neergeteld. SPRINT komt door zelfwerkzaamheid met een ton over de brug.

Op 1 mei (1983) wordt een sponsorloop gehouden onder toeziend oog van Wim de Beer voorzitter van de K.N.A.U. De opbrengst is ruim ƒ 30.000,-. Vele maal fratsen worden er uitgehaald om maar zoveel mogelijk geld op te halen, zelfs rondjes in een luier en met een polsstok. Ook wethouder Jan van Asseldonk loopt enkele rondjes mee.